|
*
Каб церабіць у будучыну шлях
Да сьветлага парогу
Праз поле з церняў і абману,
Умець у тактыцы жыцьця
Супроць сваёй прыроды часта йсьці,
Ня верачы ні ў чорта, ані ў бога —
Вось тут найвысшае зіяньне мэты.
Калі дзе хвораму хірург
Спакойна чэрава жывое порыць —
То там нянавісьці і ня шукай,
Тут найвышэйшая любоў;
Маўляў, прасьвецісты дыямант.
Людзям боль задаваць
І мучыцца духоўна —
Тут найвышэйшага каханьня грань.
Грахоўная й сьвятая
І працу цяжкую,
І вочы братнія
У поглядах затрутых,
Як выстралы ў жывот,
Прыймаць ў сябе
Й ня ўпасьць.
Нясучы на душы,
Цяжэсную каханьня краму —
Такой лютай напасьці
І ворагам-бы век не пажадаў! —
Усоў сябе нанова гэтак гартаваў,
Каб комуністым стаць.
*
Усоў прайшоў цераз змаганьня горан,
Заўзятым комуністых стаў, як мох,
Што урастае ў камень — у жыцьцё.
Яго ня спыніць ані сьмерць, ні гром,
Што уздымае хмары пачуцьця,
Як дзікая й сьляпая бура, —
|
