|
Яна дзесь блізка ўжо.
Вось так-бы ўзяць яе…
Эх, праклятая!..
І сьціснуў свой кулак.
А на ўсім твары, замест мукі,
Якісь няўдалаў спазматычны сьмех
Бяз голасу прайшоўся —
То зноў
Бязьмернага цярпеньня пачуцьцё
Прабіцца не змагло скрозь цела.
Як цяжар пасткі,
Упаў на душу гнёт
Вагой раджэньня.
І заматаў ў цянёты цела
Глыбокі і бязьмежны дух.
Прыбіў найтоншую часьціну чалавека —
Пруткія ногі пачуцьця
Дзьвярыма чэрапа і мясеняў,
Як ласіцу бліскучую.
— Хай вырываецца — ня вырвецца,
Ажно пакуль не акалее.
Але між душамі
Казлова і Усова
Ўжо хвалі забруялі.
*
Тады ўцякаць рашылі разам,
У поле йсьці, на луг ісьці.
Душэўных мук згубіць заразу,
Навалу грэху загубіць.
І вось пайшлі ў дзікія сёлы,
Дзе бруд, і пранцы, і вайна,
Дзе ходзіць праца невясёлай,
Маўляў, жахліва навіна.
Але ўжо кінулі пажэжы
Сьвядомасьць сілы ў беднату —
|
