|
Але работнік ён.
Яму сваю падстаўлю рану,
Хай длубяне са злосьці,
Або загоіць.
Яму скажу.
Бо да Цэка пайсьці —
Не зразумеюць там,
Бо нашы душы розныя,
Яны асьвечаны, інтэлігенты,
Закачанеўшыя ў змаганьні,
Без ваганьняў,
А я — работнік-самавучка,
Я йшчэ ўсяго ня ведаю дакладна…
*
Як неабчэсаная каменная брыла,
Казлоў звычайны так сабе работнік.
Душа яго нязьменная й грубая
Дзесь урасла углыб,
Ўся мохам абрасла,
У мясенях заскарупела,
Шуміць, як вербалоза з дзікім ветрам,
І выдзерці яе,
Як чарапаху сплюшчаную, стуль —
Сіл ня было,
Ён сам ня змог ні разу,
Хоць дакладаў натугі,
І во ў каморцы затхлай,
Дзе на тапчан, як блін, лёг матарац,
Расказаваў Усоў
Сваё жыцьцё.
Здалёку ён зайшоў,
Як паляўнічы ў полі.
Каб падыйсьці прызнацца.
Баяўся ды хацеў
Пачуцьці суд душы няхітрай
Над сабой,
|
