|
*
Усоў раптоўна схамянуўся,
Маўляў, штырхнула токам, —
Прыпомніў ён:
— І я тады ішоў, як мэталіст,
Краснова біць…
Імчыцца наш уночы броняпоезд,
Такі іржавы скрып…
А Ленін далей:
— Гналі па астрогах вольных духам,
Каб у ярме трымаці нас.
Нарэшце мы Кастрычнікам Чырвоным
Зьнясьлі іх, як віхор салому,
Перавярнулі вызыску палацы
І пакрышылі краты…
Няўжо цяпер вы будзеце прымаць
Сьвядома, дабравольна
Заўзятых ворагаў у хату да сябе,
Што будуць вас шпягоўствам гадаваць?
Атрутаю брахні накормяць,
Як пацукоў галодных?
Што здрадаю зайздроснай
Паіць вас будуць кожны час,
Пакуль агонь сьвядомасьці
Да волі не пагас?
І покуль пэўныя вы ў тым,
Што й вы такія-ж людзі,
Не уцячэ, як пара
На двор з жывога дому.
*
І вось цяпер
Вы возьмеце, маўляў, рабы,
Падставіце зноў самі свае плечы
Для ворага буржуя,
|
