|
Кіраўніку жывому
Саўнаркому.
Усоў прышоў ў нардом.
Было йшчэ рана — ён зайшоўся у буфэт,
А там работнікі — размовы, гоман.
І хоць і быў наказ
Ні з кім не гаварыць —
Ня вытрываў.
Так цягнецца ўчуцьцё,
Як той да сонейка сланэчнік,
Так колецца самотнасьць,
Як калюкі чартапалоху.
Душу ўсю прасьціраў да грамады,
Бо разгубіўся сам,
Як ў ночку цёмную на моры
Закінуты матрос.
Застаўся сам, як выстрал між агнямі,
Як зайздрасьць да братоў,
Як зерне на асфальце, —
Адна чужая тут яго душа.
А колектыў заўсёды
Паіў душу сытой,
І сілы расьцякаліся,
Як мысьлі па палёх.
Рабочы колектыў і ён вязаліся ў адно
І з думкамі супольнымі,
Як буйны сад, жылі.
А тут — ў вялікі гэты час —
Глухая адзінота,
Што вытрываць яе ня змог.
Паварухнуўся камень —
І падышоў Усоў да іх.
*
Яны яго адразу прынялі
Ад слова аднаго;
Адчулі так,
|
