Старая ўспамінае абразкі з жыцьця свайго сына, як ён забаўляўся на сонцы малым хлопчыкам, як сонца апальвала яго, і скура на ўсім целе была ад сьпякоты цёмна-бурая, здаровая і сьвяжуткая…
Цяжкая хваля гора кінулася ў грудзі старой маткі. Яна ў гэтую хваліну зусім аб сабе забывае. Яна гатова сама памерці, хоць некалькі разоў памерці, каб толькі любы сынок жыць астаўся…
Яна ўжо столькі жыла на зямлі…
Ад гэтай новай думкі ёй зноў зрабілася лягчэй. Нібы сваім апошнім вырашэньнем за сына — самой легчы ў магілу — яна выратуе яго…
Так часта ў старой Утты мяняліся настроі ў адзін і другі бок. Быццам яна вяла змаганьне між сабою і сваім сынам: каму на сьвеце жыць астацца і каго яна болей шкадуе — ці сябе, ці сына.
Часта яна прыслухоўвалася, ці яшчэ б‘ецца сэрца ў Арнаута, ці яшчэ дыхае сын…
А сэрца ў Арнаута білася, білася, нібы параненая чайка крыльлямі. Кожная жылка, кожная нэрва, кожная тканка яго організму, слаба рэагуючы на суадносіны свае з знадворным жыцьцём, жыла падвойным, патройным унутраным жыцьцём, напружна чакаючы ўрачыстай апошняй хвіліны быцьця. Чакалі з непакоем і надзвычайным страхам, не як адзін суцэльны організм, а як паадзіночныя мільёны драбнюткіх істот. Кожная кропля крыві адчувала сябе самастойнай істотай, якая змагалася за сваё існаваньне.
