І цалаваў яе лоб, цалаваў маленькія маршчынкі.
А вочы твае былі ясьнейшыя. Цяпер яны глыбачэй сталі чамусьці і змрок у іх нейкі зьявіўся…
І цалаваў яе глыбокія чорныя вочы.
І глядзеў на вусны, пазнаваў тую горкую ўсьмешку. Цалуючы іх, гаварыў ёй ціхім-ціхім шопатам:
— Ты мая крушынавая радасьць…
Яна — сьветлая — ціха сьмяялася і пытала:
— Чаму крушынавая?..
І не чакала адказу, а чакала новага пацалунку.
Лес снаваў вакол іх белае чараўніцтва, атуляў іх цудоўнаю казкай. Лясьніцкі сьмехам пужаў яе, паказваў на абрыўкі туману, што дзыбата віхаліся над соннай вадой.
— Глядзі, вунь вылазяць тапельнікі з рэчкі… яны йдуць, каб зацягнуць нас да сябе. Бачыш, вунь Грышка, што летась утапіўся. Вунь ён выцягнуў рукі да нас, вунь набліжаецца ўжо…
Яна зноў сьветла сьмяялася.
— Гэта-ж туман паўзе над ракой…
І тулілася да яго — не ад страху, а ад каханьня…
Такіх вечароў нямнога бывае ў жыцьці. Таму й жывуць яны доўга ў сэрцы, каб часам усплысьці наповерх душы і кінуць ружовы прамень у будзёную шэрасьць жыцьця.
А праз дні тры пасьля гэтага вёчару ў п‘янай сьпякоце квяцістага дня было гарачае, палкае. І з таго часу зьвініць у галаве салодкі тлум, з таго часу жыцьцё стала новае, дзіўнае нейкае — ні то сонечна-прыгожае, ні то бруднае, мутнае, як дажджавая патока.
І калі ўспамінае Лясьніцкі пра гэта, калі вырастаюць у ўяўленьні спакусьлівыя палкія вобразы, — рвецца адразу лагодны настрой, ахапляе незразумелая рупнасьць, патрэбнасьць нешта рабіць, некуды рухацца. Тады ён сядае на вёслы і ў напружнай рабоце спрабуе разьвеяць гэты наплыў неспакойнай энэргіі.
Лодка разганяецца, птушкай бяжыць па гладзі Дняпра. Здаецца, усё ажывае наўкола, усё наліваецца нейкай турботай,
