— Чатыры гады ўжо прайшло… Яна была яшчэ зусім маладая. Але мы дрэнна жылі, у вечнай бядоце. Ёй трэба было добра карміцца і лячыцца таксама… А тады адзін бацька толькі зарабляў, Андрэй не хадзіў на работу, малы быў яшчэ. Яна з сухот памерла…
Лясьніцкі глядзеў на Ніну і не пазнаваў яе… Ён прывык бачыць яе заўсёды вясёлай, бязрупатнай. Ён ні разу з ёй не гаварыў усур‘ёз, а толькі жартаваў ды дражніўся. Цяпер гэты голас яе — задуменны, журботны, твар яе строгі, ахутаны змрокам, — усё гэта рабіла яе нейкай новай, зусім незнаёмай.
А Ніна апавядала далей. Захацелася мусіць і ёй расказаць пра жыцьцё сваё, пра гароту.
— У нас тады быў яшчэ брат адзін, Уладзік. Ён быў малодшы за ўсіх. Дык Уладзік таксама памёр, праз год пасьля мамы. Яго аддалі былі ў вучні на гарбарню, а яму, мусіць, пашкодзіла праца… Уй, як там дрэнна было працаваць! Такое паветра там дрэннае, шкадлівае. І праца цяжкая была. Змарнеў ён ад гэтага… Добры быў такі хлопец… Усе хвалілі, казалі, што дужа разумны. А тады пайшоў на чыгунку Андрэй, пачаў зарабляць… Нішто, троху жылі. Цяпер ізноў дрэнна — дарагоўля такая, а грошай мала, бацька хварэць пачаў, кінуў работу.
Апошнія словы Ніна сказала глыбока-зьніжаным голасам, у якім пачулася Лясьніцкаму нэрвовае дрыжэньне. Страшна стала яму, каб не заплакала часам, бо ня ведаў-бы тады, што рабіць. Але Ніна толькі цяжка ўздыхнула і, адвярнуўшыся, моўчкі глядзела ў той бок, дзе ў густым змроку пагрозна і жудасна шасталі павадкі.
А Лясьніцкі напружна ўглядаўся ў яе, шукаў знаёмага ў ёй, звычайнага, што бачыў заўсёды, штодня. І не знаходзіў. Ніна была незнаёмая, новая. Нават твар яе, мяккі ад змроку, здаваўся зусім не такім, як заўсёды. З яго сьвіцілася нешта балючае, горкае, што надавала аму асаблівую, трагічную нейкую сталасьць.
І вось здалося яму, што некалі быў ужо якраз такі момант, як цяпер, што паўтарэньне гэта чагось прамінулага,
