— Кінь ты, Васіль, нашто аб гэтым казаць…
— Ты ўжо зусім забылася на тое, што ў нас было? Зусім забылася, так? Можа і ўспомніць нялюба?..
Макрына пачынала хвалявацца — мусіць цяжка было ёй слухаць аб гэтым. А Лясьніцкі наўмысьля распаляў у сабе агонь журботнае крыўды, у якую зусім выпадкова і нечакана вылілася яго раздражненьне, — ён усё з большым і шчырэйшым запалам гаварыў ёй поўныя дакору словы:
— Табе ўжо брыдка, калі я да цябе дакрануся, ня хочаш, каб я палашчыў цябе, пажалеў. А помніш? — ты сама прасіла, каб я цалаваў цябе, ты была рада, калі я абнімаў цябе, трымаў на руках. Помніш, як я прыехаў з гораду — ноч тая якая была… Дняпро… месяц… Табе, мусіць, ня хочацца пра гэта ўспамінаць? Макрына, так?.. Ты-ж ужо ані-ні ня любіш мяне?..
Лясьніцкі гаварыў зусім шчыра. Выпадкова і можа нават штучна ўзьнятае пачуцьцё гэтае крыўды перайшло ў сапраўднае глыбокае хваляваньне. Прад ім плылі поўныя непаўторнага хараства малюнкі мінулага, ён адчуваў іхную неўзваротнасьць і поўніўся шчырым балючым жалем.
Макрына ўсё больш і больш хвалявалася. Яна прасіла Лясьніцкага не гаварыць, не ўспамінаць аб тым, што было. А Лясьніцкі наўмысьля гаварыў, каб мучыць і сябе і яе, каб бачыць, як маўкліва глыбее пакутны сьвет у яе ясных вачох, як гатовы гэтыя вочы наліцца сьлязьмі,
Макрына заплакала. Скрозь сьлёзы, скрозь сударгавае ўсхліпваньне вырвалася ў яе надрыўна, горка:
— Ты, Васіль, гора маё… Нашто ты прышоў?.. Што табе трэба ад мяне?.. Толькі мучыць… жыцьцё адбіраць…
Лясьніцкі быццам чакаў гэтых сьлёз. Яны зьнішчылі ў ім тую прыкрую двоістасьць — асталося адно пачуцьце даўнейшае палкае блізкасьці. Тады пачуў ён сваю сілу і права, сьмела абняў яе, прыгарнуў да сябе, пачаў пацалункамі сунімаць яе сьлёзы. Яна не баранілася і таму ён узяў на рукі яе, сеў з ёй на ложак, лашчыў яе, поўны гарачай пяшчотнасьці.
