хацеў палашчыць, дык яна палахліва вырвалася і потым старалася да яго блізка не падыходзіць.
За вячэрай Лясьніцкі апавядаў Макрыне пра гарадзкія навіны, расказаў пра Ніну, пра Славіна, і Макрына шчыра сьмяялася, а потым сказала ў наіўным задзіўленьні:
— Як гэта можна так сьмешна любіць? Нашто-ж яно, такое каханьне?
Лясьніцкі толькі ўсьміхнуўся.
Пасьля вячэры Макрына затурбавалася — дзе пакласьці Лясьніцкага спаць. Лясьніцкі сказаў — ні то жартам, ні то сур‘ёзна:
— Я лягу з табой.
Гэтыя словы відочна напалохалі Макрыну. Яна сьцеражліва насупілася і сказала з упартай рашучасьцю:
— Не, Васіль, я спаць з табой ня буду.
— Чаму?
Яна замяшалася троху, утупілася, іні то сарамліва, ні то пакрыўджана адказала:
— Я-ж замужам.
Чамусьці гэта ані-ні ня зьдзівіла Лясьніцкага. Мабыць, таму, што ён здаўна прывык яе знаць, як замужку. Нават шавяльнулася недзе ў нутры нядобрае эгоістычнае пачуцьцё давольнасьці, ад якога самому яму зрабілася брыдка. Ён усьміхнуўся і спакойна зазначыў:
— Ужо замужам? Скора… А хто твой муж — гэта не сакрэт?
Яна яшчэ больш сумелася.
— Ціж ты ня ведаеш… Андрэй…
Гэта было неспадзявана. Лясьніцкі спачатку не разумеў, ці гэта праўда, ці жарт і няўцямна глядзеў на Макрыну, шукаючы адказу ў рысах яе твару. Яна цяпер глядзела проста на яго сваімі чыстымі дзяцінымі вачмі і ўсьміхалася (усьмешка — тая: ціхая, горкая), Лясьніцкі ня ўтрымаўся, запытаў:
— Гэта праўда?
— Вядома, што праўда. Нашто-б я казала табе.
