Лясьніцкі расказаў пра свае апошнія прыгоды, перажываньні, пра свае ўражаньні тут, у горадзе, пра тую ненавісьць, якая загарэлася ў ім пасьля таго, што ён тут убачыў. Толькі не памянуў зусім пра свой візыт да Раісы ды замест Халімы ўставіў у апавяданьне „аднаго знаёмага хлопца“ — не хацеў напамінаць пра яго, Ніна ўважна выслухала ўсё і з усьмешкай зазначыла:
— Дзіўны вы нейкі, Лясьніцкі. У вас ёсьць адна цікавая рысачка — бацькаўская, відаць, сялянская: вы тое пазнаіцё і таму верыце, што самі навочна ўбачыце або адчуеце. Сьмешны вы вось з такімі наіўнымі абурэньнямі — мы ўжо прывыклі глядзець на гэта з цьвёрдым сэрцам і шукаем глыбачэйшага, каранёвага, каб прычыну павявіць і зьнішчыць, а не хапацца за павярхоўныя вынікі.
Лясьніцкаму сорамна троху было, што яна навучальна, як з дзяцёнкам, гутарыць з ім, што яна адчувае сябе больш станавітай у такіх сур‘ёзных пытаньнях. Але гэтае прыкрае ўражаньне гублялася ў глыбіні шчырага даверра, якое яна ў ім абуджала. Ён нават сам потым пытаўся ў яе, сам прасіў растлумачыць яму няясныя, незразумелыя рэчы.
Лясьніцкі астаўся начаваць у Ніны — яна з жартлівым нездаволеньнем уступіла яму яіо былы пакой, а сама перабралася ў сваё ранейшае памяшканьне. Лёг ён зусім заспакоены, поўны бадзёрасьці і нявыразных, але вельмі сьветлых надзей. Перад сном ён яшчэ раз цьвёрда і рашуча падумаў:
„Да Раісы заўтра не пайду!“
А ДЗЕСЯТАЙ гадзіне Лясьніцкі пайшоў на ўмоўленае месца — у гарадзкі сквер. Халіму ён ледзьве пазнаў — на ім ня было ўжо ўчорашняй вопраткі, з тэкінца ён абярнуўся ні то ў рабочага, ні то ў маламожнага мешчаніна (пінжак, сіняя сарочка, высокія боты, ёмка сплюшчаны стараваты картуз). Ён быў троху сьмешны ў гэтым уборы — грамоздна высунуўся наперад яго вялікі нос, а вочы сталі дробныя, басякаватыя.
