І, каб сапраўды распаліць у сабе нянавісьць, Лясьніцкі стараўся ўявіць самага злоснага, самага атрутнага жыда — крывога Пэйсіка, у якога ён купляе табаку. Пэйсіка ўявіць яму ўдавалася лёгка, але нянавісьці чамусьці ня было да яго аніякай. Гэта яго нэрвавала і ён пачынаў злавацца. Тады гэту беспрадметную злосьць ён накіроўваў на беднага Пэйсіка і лічыў, што ўсё-ткі і ён, няменш за іншых, ненавідзіць, жыдоў.
АД ГУСТОГА праменьня вясновага сонца палахліва ўцякаў ручаямі шумлівымі стары пабурэлы сьнег. Ручаі беглі наперасьпехі, засопшыся, змарыўшыся — яны поўнілі горад сьвежай імпэтнай музыкай, ад якой замірала сэрца ў салодкай млосьці і грудзі праглі паветра вольнага, ад якога хацелася жыць шырока, бяскрайна, як сіняе неба, як поўныя сонца прасторы.
Можа ад гэтай вясновай гульлівасьці стаяла над горадам урачыстасьць, можа таму ўсе хадзілі ў сьвяточным настроі, гатовыя ўраз загарэцца шалёнай радасьцю, аддацца бурліваму захапленьню.
Лясьніцкі доўга помніў гэты дзень, поўны шумлівай вясны, бо ён даў яму так многа новага і нечаканага, бо ён страсянуў нутро яго моцнымі перажываньнямі, сьлед ад якіх астаўся надоўга.
Перад гэтым днём Лясьніцкі ня спаў амаль што ўсю ноч. Уся ноч прайшла для яго ў трывожных думках, у сумятні пачуцьцёў, ліхаманкава ўзьбітых, узрушаных, у нейкім шалёным трызьненьні. Многа бывае гэткіх начэй у дні маладосьці, калі ў душы некранутая сьвежасьць, калі закіпае нутро ад кожнай, самай драбнюсенькай іскрачкі.
Заўтра будзе тое, на што змовіліся. Можа будзе што-небудзь страшное, можа заб‘юць. Але — няхай сабе, ён не баіцца… Затое будзе ён заўтра гэроем, абавязкова будзе гэроем. Ён пакажа гэтаму хвальку Андрэю, што і ён не абы-што… Ён таксама ведае, што рабіць, таксама мае свой політычны інтарэс…
