віліся. Яны даходзіць ня будуць: або заб‘юць, або пусьцяць… Ну, гайда! Дойдзем да Прудніка, дык — жывы…
У гэтым месцы нечы гарод выходзіў аж на самую вуліцу і канчаўся ня дужа высокім праслам. Паціхеньку, асьцерагаючыся нават уласнага дыханьня, падышлі яны да прасла. Пастаялі, паслухалі, — ціха ўсё-чыста, нікога няма. Міцька ўзяўся за прасла. І вось тут нешта дзіўнае стала з Лясьніцкім — нейкі дзікі незразумелы страх напаў на яго. Чамусьці здалося, што ўсё цяпер у тым, каб хутчэй пералезьці, каб не астацца. З адчайнай пасьпешнасьцю кінуўся ён на прасла і палез, нэрвова падхватываючы ногі, быццам баяўся, каб хто ня ўцупіўся ў іх адзаду. А як саскочыў на дол, страшэнна захацелася пабегчы. І пабег-бы, каб ня ўбачыў, што Міцька яшчэ на прасьле, што ён зусім не сьпяшаецца, злазіць спакойна, паволі.
Лясьніцкі з Міцькам былі ўжо на сярэдзіне вуліцы, калі раптам пачуўся ад прасла поўны дзікае нечалавечае роспачы й страху голас басяка:
— Пачака-айце!
Ён яшчэ поркаўся там, зачапіўшыся за нешта сваім рызьзём. Пэўна й яго ахапіў той дзікі спалох, у якім толькі што быў Лясьніцкі. І вось ад суседняга дома адлучыліся дзьве вялізныя цёмныя фігуры, злавесна бразнулі на хаду аружжам.
— Хто тут?
Лясьніцкаму востра ўрэзаўся ў вушы чужы, незнаёмы акцэнт.
„Тэкінцы!“
А Міцька адразу адгукнуўся — у голасе яго зычэла вясёлая наіўная бязьвіннасьць і прастадушнасьць.
— Гэта мы… свае, тутэйшыя… У дзяўчат гулялі, троху забавіліся…
У гэты момант нешта важка і глуха шмякнулася каля прасла. Адзін тэкінец кінуўся туды і па невялічкім часе прывалок да краю зьбянтэжанага басяка. Тут, адкуль быўшы, падышло яшчэ некалькі тэкінцаў, загергаталі ўсе ў сваёй
