І зноў пачала расказваць пра сваё дзяцінства — і ўсё пяшчотна перабірала яго валасы. Так гаварыла хвілін пяць, потым змоўкла, падняла з кален яго галаву і пачала цалаваць твар ціхімі задуменнымі пацалункамі. Калі-ж ён з свайго боку памкнуўся быў праявіць актыўнасьць у гэтым самым напрамку, яна балюча ўдарыла яго па вуснах.
— Ня сьмейце цалаваць!.. Хто вам дазволіў? Грубіян…
А сама зноў цалавала і гаварыла з ціхенькай усьмешкай:
— Вы — другі, Васіль Данілавіч, вы не павінны цалаваць… Вы думалі — гэта я вас цалую, га?.. Вы — другі, зусім другі… Чаму ў вас мяккія валасы, Васіль Данілавіч, як у жанчыны ўсё роўна?..
Лясьніцкаму рабілася дужа крыўдна ад гэтых слоў Раісы. Яе пацалункі ня радавалі, яны неяк суха абпальвалі твар — здаваліся назольлівымі, прыкрымі. У вушшу балюча застрала гэта дзіўнае слова — „другі“, і з кожным пацалункам Раісы, з кожным яе загадкава-незразумелым сказам расло гэта да болю шчымлівае пачуцьцё крыўды, быццам пералівалася ў яго ўсё каханьне, якое гарэла дасюль у сэрцы, уся пяшчота. Нарэшце яму нясьцерпнай стала такая мука. Ён парыўчата вырваўся з яе абнімкаў, забегаў па пакою — глыбока ўзрушаны, гатовы заплакаць.
Яна зьдзіўлена запытала:
— Што з вамі, Васіль Данілавіч?
Тады надрыўна вырваліся з самых грудзей у яго гатовыя пераліцца ў сьлёзы дрыжачыя словы:
— Я ня хочу, каб… другі… Я — ня другі… Вы… так няможна мучыць… гэта-ж… бязьлітасна так…
Раіса зразумела яго абурэньне і раптам пасыпалася нейкім жорсткім, нахабна-раскатным сьмехам.
— Вы пакрыўдзіліся, ха-ха!.. Бедны рыцар, няшчасны гэрой!
Лясьніцкі спыніўся прад ёй з горача распаленымі вачмі, ледзь выгаварыў скрозь сьціснутыя зубы:
— Раіса… Андрэеўна… Ня сьмейцеся… досыць…
