Як падыходзілі к Матруніну, у Лясьніцкага ўнутры зноў задрыгацела лёгкае хваляваньне, як і тады, перад Андрэевай хатай, і атулены цёплай ласкай паўстаў у ваччу твар старога рэволюцыянэра.
Адчыніла добра знаёмая ім бабулька. Яна перш уважна на іх паглядзела, потым запытала, сьцеражліва нахмурыўшыся:
— Вам каго?
— Матрунін тут жыве?
Старая паволі адвярнулася на поўзварота, быццам раздумваючы, ці яшчэ весьці гутарку з імі, ці проста зачыніць дзьверы. Потым сярдзіта буркнула:
— Пачакайце!
І зьнікла ў пакоях. А праз хвіліны дзьве зноў прачыніліся дзьверы і нясьмела вызірнула зьдзіўленая фізыономія старога. Хлопцы прыветна ўсьміхаліся яму насустрэчу, а ён глядзеў на іх халодна-цікуючым поглядам і не пазнаваў.
— Што скажаце?
Тады хлопцам стала ўжо зусім няёмка. Лясьніцкі неяк нязграбна, запыняючыся, растлумачыў старому, што яны яго даўнейшыя знаёмыя, што прыехалі з вёскі, і прышлі проста даведацца. І вось замятушыўся стары, дробненька зморшчыўся, засюсюкаў ні то радасна, ні то ўстурбавана.
— Помню, помню… Я дужа рад… Заходзьце, зрабіце ласку… Во, маладцы… Ну, добра, добра, што не забыліся на старога…
І вось тыя самыя пышныя прытульныя пакоі, дзе калісьці так яскрава, так палка гарэў агонь романтычных лятуценьняў, дзе зьліваўся ў адным прыгожым парываньні дзесятак маладых сэрцаў — сьвежых і сакавітых, як вясновае раньне. У гасьцінай таксама, як і тады, ціха, прытульна топіцца групка (любіць стары цяплыню), і бляск ад яе бегае жвавымі зайчыкамі па буйных узорах кашлатага дывана.
Лясьніцкі ўвайшоў у гэты пакой з глыбокай набожнай павагай, як у нейкі сьвяты аўтар, дзе калісьці ў малельным экстазе даваў прысягу на верную службу невядомаму туманнаму богу-Народу.
