Заснуў быў Лясьніцкі тады блізка пад самае раньне, заснуў неяк няўмысьля зусім, нечакана, не знайшоўшы выйсьця з свае блытаніны, не заспакоіўшыся.
Але заснуў моцна і глуха.
БЫЛО ўжо блізка дванаццаці, калі Лясьніцкі прачнуўся. Разбудзіла яго Ніна — прыбірала ў пакоі і нешта скінула. Можа наўмысьля гэта зрабіла, каб ён прачнуўся, каб было весялей, бо адна была ў хаце.
Лясьніцкі зірнуў заспаным поглядам на яе і, сустрэўшы звычайны хітравата-цікуючы бляск яе дабрадушных вачэй, усьміхнуўся цягуча і сонна, поўны цёплай прыемнай млявасьці. Пачаў моўчкі разглядаць дзяўчыну. Яна адвярнулася, ня спускаючы з вуснаў таемнае ўсьмешкі.
Добрай яна здавалася цяпер Лясьніцкаму — простай зусім і ціхапрыветнай. Было ў ёй нешта агульнае з спакойным сьвятлом адліжнага дня, што шырока прыпаў быў сваім бялясым тварам да вокан і глядзеў у хату з ласкавай хмурасьцю.
Ніна зноў зірнула на Лясьніцкага і зрабіла выгляд, што злуецца.
— Вы чаго на мяне ўтаропіліся?.. Чаму сьпіцё так позна, як вам ня сорамна… Усе ўжо добрыя людзі на працу пайшлі…
Лясьніцкі дэмонстрацыйна пазяхнуў і праказаў няўважна так, лена:
— А я толькі думаю, чаго яна ў хаце таўчэцца… Усе добрыя людзі пайшлі…
— Ну, я працую… А вы лайдак… і картыжнік, да дзьвюх гадзін у карты гулялі…
І вось абдало тады раптам Лясьніцкага ўчорашнім, тлумным. Да гэтага часу неяк забыўся ён быў на тое, што ўчора было, што прайграўся зусім, без капейкі астаўся. А цяпер вось адразу ўсплыло і агарнула, едкай турботай. Зрабілася прыкра, зьнікла прытульнасьць навокал, захацелася
