ён спыняўся, стаяў некаторы час на адным месцы, быццам разважаючы нешта, потым рашуча ўзмахваў рукамі і нэрвова прысьпяшаў ход, захоплены нейкім незразумелым імкненьнем. Перад змрокам ён раптам узяў і пачаў парадчыць свой невялічкі чамадан. Лясьніцкі ўбачыў, зьдзіўлена запытаў:
— Што ты?
— Заўтра ўраньні крануся. Досыць ужо — нагуляўся, час узяцца за працу.
— А харчы як — багажом?..
Андрэй ударыў сябе па лбу.
— А ты праўду сказаў, Васіль… Як-жа гэта так…
Ён зараз-жа кінуў чамадан, пабег на вёску і праз поўгадзіны прыцягнуў некалькі кавалкаў сала, чарапок масла і яшчэ нечага ў мокрай і ня зусім чыстай шмотцы.
— Вось і гатова… Гэта будзе Ніне гасьцінец… Яна-ж у нас стала заўзятай гаспадыняй… Як то цяпер там яны з Халімам выкручваюцца…
— Чаму з Халімам?
— Во… Дык ці я табе не казаў, што ён у нас стаў на кватэры. Заняў твой пакой. Але ты, калі ўздумаеш часам прыехаць у горад, дык таксама да нас — у нас комуна вясёлая, табе ўпадабаецца напэўна.
Потым, як ужо ўпакаваўся, Андрэй сказаў Лясьніцкаму ў нейкім неабычайным для яго замяшаньні:
— Я падгаварыў Макрыну паехаць разам са мной. Там ёй лягчэй будзе дайсьці сабе, як удаве салдата, дапамогі. Мы наладзім так, што адтуль проста дадуць загад у павет або ў воласьць.
— Што-ж, гэта добра.
Чым бліжэй к начы, тым больш ахапляла Андрэя нейкая дзікая нэрвовая нецярплівасьць. Ён усё хадзіў, ня мог хвіліны ўседзець на месцы. Калі хто зьвяртаўся да яго з якім запытаньнем, ён спыняўся і з хвіліну глядзеў на таго, тупа выпяўшы вочы, потым пытаўся:
— Што?
