агарнула грудзі магутным агнём, — зноў кахаў яе, зноў поўніўся глыбокай, сьвежай пяшчотай.
Ён забыўся на ўсё-чыста, забыўся, што іх тут могуць убачыць, што потым будуць сьмяяцца — у гарачым экстазе стаў перад ёй на калені, узяў яе грубаватыя запрацаваныя рукі і цалаваў іх бясконца, абнімаў, цалаваў калены яе, і гаварыў у нейкім салодка-балючым забыцьці:
— Я пакрыўдзіў цябе… родная… я вінаваты, ну я ведаю, што вінаваты… любая, я пакрыўдзіў цябе… я цябе люблю, да-душы люблю… ты — добрая… ну, даруй… я буду дужа-дужа любіць… дарагая…
Яна спалохана вырывала рукі, адхілялася ад яго, быццам баялася яго прыткненьняў, і ледзь выгаварвала скрозь спазмы сударгавага плачу:
— Не-не. Я-ж… ня ведала… Я думала… так… як было… Я гаварыла… А ты… ты ня слухаў… ня любіш… хай сябе… ня трэба…
А праз колькі хвілін, заспакоіўшыся ў пяшчотных абнімках Лясьніцкага, яна раз-по-раз усхліпвала і гаварыла ўжо другім — глыбокім ад шчасьця, млява-цягучым голасам…
— Ты ня кідай мяне, Васілёк… я прывыкла так… мне ўжо здаецца, што ты — мой, родны… Нашто нам кідаць адзін аднаго? Ці-ж нам дрэнна ўдвух… Га? Ці дрэнна?.. Ну, вось… Дык і будзем так… кахаць адзін аднаго… Ну, пацалуй мяне… яшчэ пацалуй…
Потым яны пайшлі к Дняпру, к старому вернаму сьведку свайго каханьня, селі над кручай, над сівым, разагрэтым ад сонца прадоньнем і вялі ціхамірную гутарку, снавалі ціхія ўзоры шчаснае будучыні. Лясьніцкі ўсё абарачваў да сябе яе твар і глядзеў у яго, прыглядаўся. І пазнаваў яе — сваю ранейшую Макрыну, дзівіўся, як гэта яму здалося было, што яна зьмянілася, стала не такая, якая яму падабаецца. А Макрына была рада, што ён глядзіць на яе, любуецца яе хараством, — яна ўвесь час здаволена, ціха сьмяялася.
У гэты час было Лясьніцкаму ўсё зусім простым і ясным. А блытаніна пачалася ўначы, калі ў тлумным бяссоньні бяс-
