Вянкі вышлі страшныя, нязграбныя. Раіса паказала яму, наіўна спытала:
— Ці можна такія пускаць?
У яе голасе гучэлі ноткі любай дзяцінай няўпэўненасьці, яна нібы крыўдавала на самую сябе, што ня можа лепей зрабіць, што такая яна няўмека. Лясьніцкі ў знак сваёй аўторытэтнай ухвалы пацалаваў па некалькі раз кожную яе руку, за што яна з сьмехам надзела на галаву яму абодвы вянкі.
Па добра знаёмай Лясьніцкаму сьцежцы яны спусьціліся ў чорную процьму абрыва. Там глуха, нездаволена хлюпала вада, быццам сварылася на іх за несваячасныя жарты. Ад Дняпра веяла халоднай няпрытульнасьцю, глуха-затоенай здосьцю. І ад таго, што была навакол такая цёмная жудасьць, ад таго, што Дняпро бурчэў пагрозна і гнеўна, — згінуў раптам у абоіх жартлівы настрой, працяліся абое глыбокай, трывожнай сур‘ёзнасьцю. Калі Лясьніцкі запаліў сьвечкі і зірнуў на асьветлены дрыжачым сьвятлом твар Раісы, ён зьдзівіўся выразу яго. Яе вочы былі цяпер глыбокія і зусім чорныя, у іх было нешта далёкае, балючае, нешта ахінутае жудаснай трывогай.
Раіса заўважыла, што ён глядзіць на яе, нібы схапянулася і засьпяшыла яго:
— Давайце хутчэй…
Ён даў ёй вянкі.
— Пускайце разам. Загадайце на каго-небудзь. Калі сыйдуцца, значыць… і вы сыйдзёцеся, а калі разыйдуцца, значыць…
Яна пусьціла вянкі на ваду. Лясьніцкі заўважыў, што ў яе дрыжэлі рукі. Ён зьдзівіўся.
„Няўжо яна сапраўды верыці, гэтым варожбам?“
І мімаволі самаго агарнула нейкая ліпучая жудасьць, сам пачаў з шчырай трывогай сачыць за вянкамі.
Вянкі адплылі на аршын ад берагу і раптам — ці то затым, што былі зьвіты няўдала, ці мо‘ свечкі былі няўдала прывязаны, — але неяк разам, у адзін момант абодвы аганькі пагасьлі.
