Сапраўды, гэта была цудоўная карціна. Адтуль, дзе гуляла моладзь, па Дняпру плыла цэлая плойма маленькіх, дрыжачых аганькоў, якія то збліжаліся, то разыходзіліся, адзін аднаго даганялі, пераганялі. У іх асьцярожнай гульні была нейкая напружная ўрачыстая важнасьць, быццам яны адчувалі, што за імі сочаць з затоенай трывогай і страхам, што нехта чакае ад іх вырашэньня свае долі.
А з берагу плыла на ваду стройная песьня, працятая трывожным смуткам, настойнай мальбой. Здавалася, што гэта песьня даганяе чароўныя аганькі, лунае над імі і просіць-моліць іх аб долі тых, хто пусьціў гэтыя вяночкі. У гэтай песьні-маленьні, у гэтых аганьках, у чорным маўчаньні прытоенай ночы сапраўды адчуваўся павеў чагосьці старадаўнага, паганскага.
Аганькі падплывалі, набліжалася песьня. Раіса ўстрывожылася.
— Яны йдуць сюды. Я ня хочу, каб нас тут заўважылі…
Але турбота была дарэмная. Аганькі, не даплыўшы з гоні да іх, адзін за адным зьніклі ў чорнай процьме Дняпра. Дзяўчаты з тлумным сьмехам і гоманам вярнуліся на старое месца — адтуль зноў прыляцелі гукі карагодных песень, рогат хлапцоў і дзявочы віск.
— Васіль Данілавіч! Я хочу паваражыць. Скажэце, як гэта зрабіць?
— У мяне ёсьць дзьве сьвечкі. Мы можам таксама пусьціць вянкі. Я знаю месца, дзе лёгка сыйсьці к вадзе.
— А вянкі?
Вянкі можна зьвіць з папараці — яна заменіць нам кветкі. Тым больш, што яна сама па сабе мае цудадзейную сілу і вартасьць.
Яны, сьмяючыся, нарвалі цэлы ахапак папараці. Раіса пачала віць вянок, а ён расказваў фантастычныя байкі аб тым, як сьмелыя людзі хадзілі ў Купальскую ноч шукаць кветку папараці, чароўную „кветку шчасьця“, як знаходзілі гэтую кветку і пагібалі потым пад злоснай навалай нячыстае сілы.
