вачмі бязьмежныя сьцежкі-дарожкі, перапляліся пераплётам заклятым — не згадаць, па якой трэба пайсьці, каб патрапіць на правільны шлях.
Не, лепш ня думаць зусім.
Каб адагнаць дакучныя думкі, Лясьніцкі як мага напінае слых, ловіць тонкія гукі прыціхшага лесу. Яшчэ далятае нявыразна-музычным водгульлем лілёва-смутны напеў купальскае песьні. Ён неяк дзіўна блытаецца сярод апавітых змрокам і ціхім шолахам дрэў, і пачынае здавацца, што гэта ня з вёскі лятуць лілёвыя гукі, а недзе тут у лёгкім вецьці сасонак грае нявідная арфа, пацяшае чароўных насельнікаў цёмнага лесу. Мо‘ таму й гэты мяккі павеўны шолах наўкола, што пад музыку ціхае арфы скачуць па ветках карагоды лёгкіх русалак? Мо‘ яны вышлі ўжо з глыбокіх вод Дняпра, каб пасвойму, парусалаччу адзначыць вялікае Купальскае сьвята?
Лясьніцкаму робіцца троху шорахна і разам з тым вальготна, лёгка. Ён сьпяшаецца, ідзе шырокімі шпаркімі крокамі, але хочацца ісьці яшчэ шыбчэй, хочацца пабегчы — жвава, з падскокам, так, як калісьці ў дзяцінстве. І яшчэ страшэнна хочацца крыкнуць, або піснуць на ўвесь лес. Ад гэтага хаценьня Лясьніцкі ня можа ўтрымацца. Ён на момант спыняецца і крычыць, як хапае сілы:
— Го-го-го!
І дзіўна. Нехта адказвае з глыбіні лесу, аднекуль здалеку-здалеку:
— Го-го-го!
Гэта ня водгук. Водгук ня бывае такі выразны. Гэта сапраўды нехта адгукаецца. Значыць, пачынае ўжо жыць глухі лес сваім таемным купальскім жыцьцём.
Вось ужо й сьцежка, па якой на-цянькі можна прайсьці на панскія могілкі. Лясьніцкі зварочвае і йдзе амаль што вобмацкам, натыкаецца на дрэвы, спатыкаецца на нейкія карчы. Нібы наўмысьля выпаўзла ўсё гэта на сьцежку, каб загарадзіць яму дарогу, каб затрымаць. Ён пачынае злавацца і яшчэ часьцей натыкаецца на перашкоды.
