яшчэ выступіць, нешта сказаць, дык Андрэй кінуў яму насустрэчу лёгкі, вясёлы жарт, і яго абсьмяялі.
Аксэнта ўзяўся зноў навадзіць парадак.
— Дзядзькі! Якую-ж пастанову будзем рабіць, га? Трэба неяк формальна. Дзе стараста?..
Але старасты не знайшлі. Дзеля ўсякага выпадку ён ужо ўцёк. За ім падаліся вяткай яшчэ колькі сялян з багацейшых. Іх праводзілі вясёлымі жартамі.
— Ну, дык якую-ж пастанову?
— Касіць!
— Што-ж там яшчэ!..
— Касіць! Касіць.
Нехта сьцеражліва зазначыў:
— Толькі каб усёй вёскай, каб усім разам адказваць, калі што-якое…
Пастанавілі заўтра-ж пачаць касьбу, пры чым сенажаць касіць разам, а дзяліць ужо потым, у копах.
Пасьля гэтага частка людзей разышліся, частка абкружылі Андрэя, засыпалі рознымі запытаньнямі. Ён усім ахвотна адказваў, а потым дастаў з кішэні газэту, некалькі брошур і пачаў чытаць. Лясьніцкі сказаў яму, каб прыходзіў палуднаваць, а сам пайшоў дахаты — не захацелася тут аставацца. Быў страшэнна дрэнны настрой — мучыў сорам, нездаволеньне і прадчуваньне нечага нядобрага. Яго не пераканалі былі словы Андрэя, ён ня верыў яму. Ранішняя гутарка застрала ў мазгох цяжкім неўразуменьнем, з галавы ня выходзілі туманныя незразумелыя словы, якія палохалі сваёй навізной, сваёй нязвычайнасьцю.
На вуліцы Лясьніцкі сустрэў Макрыну — яна йшла ад калодзежа з поўнымі вёдрамі вады. Яшчэ здалеку ўбачыла яго, вётла ўсьміхнулася.
— З поўным цябе сустракаю. Пашчасьціць у нечым.
Лясьніцкі чамусьці ўспомніў пра спатканьне з паненкай. Мо‘ там пашчасьціць?
Як ужо разьмінуліся, Макрына раптам паставіла вёдры, аклікнула яго:
