— Як на манжэту?
— Запісваюць, каб неўзаметку…
Лясьніцкі ўтаропіўся шырока расплюшчанымі вачмі Ў нечакана раскрытых Халімам шпігоў і думаў, як гэта можна так запісаць, каб ніхто не заўважыў, і што ім тут трэба запісваць, гэтым хітрым пралазам.
У гэты момант адзін з іх, шапарнуўшы нешта таварышу, падаўся да хлопцаў. Лясьніцкі мімаволі адступіў з поўкрока назад, а Халіма нахабна выпяў уперад сваю грамоздную фігуру. Шпіг загаварыў лісьліва і разам з тым злосна:
— Дзівуецеся?
Халіма буркнуў:
— Глядзім…
— Ну й што-ж цікавага бачыце?
— Пакуль што нічога.
— А што чакаеце ўбачыць?
— Можа што ўбачым. Цяпер-жа ці мала цікавага робіцца…
— Ага… цікавага…
Шпіг раптам страціў сваю лісьлівасьць і зірнуў на хлопцаў з едкай падазронасьцю.
— Вы хто такія?
— Як бачыце, людзі.
— Якія людзі?
— Звычайныя.
Халіма сьмела наругаўся шпігу, а той аж зелянеў ад злосьці. Кончылася гэта справа на тым, што шпіг палез ужо быў у кішэню за сваім жандарскім значком, маючы, як відаць, рашучы замер затрымаць назольлівых хлопцаў, але ў гэты момант нездалёк пачуўся шум аўтомобіля і ён рынуўся яму насустрэчу, сьцяміўшы, мусіць, што лепш паказацца лішні раз на вока начальству, чымся вантэжыцца з нейкімі нахабнікамі.
Хлопцы тады далі драла. Яны пайшлі на кватэру да Халімы, дзе разам з ім жыло яшчэ некалькі таварышоў. Сабралася цэлая кампанія. Усе дзяліліся сьвежымі ўражань-
