— Ну, як? — зьвярнуліся да яго.
— Усё добра. Прывёў яшчэ 9 чалавек з цясьніны Кой-Фу. Рэшта насельніцтва таксама гатова дзейнічаць.
Праз некаторы час пачалася агульная нарада. З прамовай выступіў „цвыркуншчык“. Чалавек 400 народу згуртавалася навакол і падрыхтавалася слухаць.
— Таварышы! — пачаў прамоўца. — Прышоў час, калі нашы „Чырвоныя пікі“ могуць нанесьці рашучы ўдар ворагу. Я толькі-што прышоў адтуль. Паўночныя бандыты разьбіты, яны ўцякаюць ад рэволюцыйнага войска. Праз дзень-два прыдуць нашыя вызваліцелі. Трэба дапамагчы ім, ударыць у тыл адыходзячаму войску. Ці гатовы вы на гэта?
— Гатовы! Даўно чакаем гэтага часу! — загукалі навакол.
Далей прамоўца высьветліў становішча падрабязна. Потым абмеркавалі плян, вызначылі, калі, што і як рабіць. Кожны атрымаў заданьне, умовіліся, як трымаць сувязь і г. д.
Праз гадзіны тры сход растаў і зьнік, нібы яго зусім ня было. А навакол, як і раней, панавала ціхая, цёплая, цёмная ноч.
На ўсходзе ўжо засьвятлелася, калі Шы-Ку-Ан са сваімі таварышамі падыходзіў да дому. З імі было яшчэ 16 чалавек чужых таварышоў. На ўвесь атрад было дадзена
45
