Асьцярожна ўстаў Шы-Ку-Цзян, захапіў нож, спусьціўся ўніз, потым узьлез наверх. Неба было яснае, ціхае, але недзе нешта грукала, нібы граматы. Вось і плянтацыя Бай-Цзы, вось і хата яго. Нават акно расчынена.
Стары добра ведаў тут кожны крок. Ён абмінуў і сабак, і вартаўнікоў. Успоўз на ганак, сеў на парозе, распрануў кофту і… спароў сабе нажом жывот…[1].
III. Чырвоныя пікі
Калі раніцою Бай-Цзы адчыніў дзьверы, ды напароўся на Шы-Ку-Цзяна, то пачаў лаяцца:
— Ты чаго гэта сюды забраўся? Чаго табе тут трэба? Я цябе ня клікаў! Пашоў прэч, сабака!
А калі выявілася, што Шы-Ку-Цзян мёртвы, дык Бай-Цзы яшчэ болей раззлаваўся:
— Ах, паганы! Вось што надумаў! Гэта, каб не плаціць доўгу! Усяго ад іх чакаць можна!
Прышоў мясцовы прадстаўнік улады, зьявіліся сьведкі. Усё-ж такі для Бай-Цзы справа была няпрыемная: адчувалася, што ён меў да гэтага дачыненьне. Але з формальнага боку
- ↑ Такая „помста“ ў Кітаі — звычайнае зьявішча.
40
