няпрыемная гісторыя: прыехаць з такога далёку і нават ня бачыць кракадзіла. Усёроўна, што быць у Рыме і ня бачыць папы.
— Праўда, кракадзілаў цяпер стала значна меней, — тлумачыў Гопкінс: — але ўсё-ж такі досыць. Толькі яны вельмі асьцярожныя зрабіліся. Нават на цялё ці авечку ня ідуць. Толькі супроць дзіцячыны ўстрымацца ня могуць.
— Уяві толькі сабе, — з захапленьнем казаў Блэнсдорф, — якія вострыя пачуцьці можна перажыць, калі ведаеш, што ад цьвёрдасьці тваёй рукі і вернасьці вока залежыць жыцьцё чалавека.
— Ну, якога там чалавека, — усьміхнуўся Гопкінс.
— Але ўсё-ж такі сачыць, як набліжаецца, як пагражае праглынуць, — і вось раптам ты зьяўляешся збаўцам. Ня кожнаму гэта здараецца. Шмат хто пазайздросьціць мне, калі вярнуся ў Лёндон.
— Так, паляваньне цікавае, — роўнадушна згадзіўся Гопкінс.
Увайшоў слуга і данёс, што прывялі некалькі дзяцей.
— Нават некалькі? — абрадваўся госьць.
Дзяцей было 8 чалавек. Кожны бацька жадаў, каб яго дзіця абралі, і скоса пазіраў на конкурэнтаў…
„Шчасьліўцам“ зьявіўся Сідры…
22
