Вышлі на бераг, падалі настаўніку каменчыкі. Падаў і той хлопчык, але…
— Ня той! — зароў настаўнік. — Ці ты сьляпы, ці што? Ды я цябе навучу добра глядзець.
І па цёмнай сьпіне хлопчыка адбіўся спачатку белы, а потым чорны шрам.
Заліўся хлопчык сьлязьмі, а сьледам за ім і Тубі.
— Чаго-ж ты, дурань, равеш? — зьвярнуўся да яго настаўнік.
Але ня мог Тубі сказаць, што гэты ўдар яго таварыш атрымаў праз яго, Тубі.
∗
∗ ∗ |
Навука ішла. Шмат тыдняў, месяцаў.
Каменчыкі кідаліся ўсё глыбей і глыбей. Потым яны рабіліся ўсё меншыя. Потым сталі кідаць чарапашкі, якія так цяжка было разглядзець у вадзе.
А разам з цяжкасьцю заданьняў часьцей сыпаліся бізуны.
∗
∗ ∗ |
Скончылі „першую клясу“, перайшлі ў другую. Трэба было навучыцца як мага болей пратрымацца пад вадой.
Выехалі на лодцы ў мора. Спусьцілі якар, а да яго прывязалі кошык. Трэба было ад-
11
