Старонка:Сын вады (1928).pdf/82

падзівіцца на агонь. А там глыбей сядзіць „ён“, слухае і чакае ахвяры. Вунь там, здаецца, блішчаць яго зялёныя вочы…

---

Цікава і жаласна было глядзець, як гэтыя дзеці прыроды рабілі свае першабытнае набажэнства.

Заплюхцела вада, бліснулі бырзкі — і ахвяра павольна пайшла на дно. Праз хвіліну ўсё сьціхла, зьнікла, толькі ўстрывожаныя хвалькі плюскаталі ля падножжа скал.

З палёгкай уздыхнулі людзі. Кожны быў упэўнены, што пасьля такога ўрачыстага ахвяраваньня дух ня будзе рабіць ім крыўды.

 

78