— Туды! Туды! — пачала яна крычаць і паказваць рукою.
Манг і сам зразумеў, паехаў у абход. Але адразу стала відаць, што справа дарэмная. Лодка паўзла надта павольна, а скала, як на злосьць, была доўгая.
Дзяўчына ўскаквала, пагражаючы перавярнуць човен, ламала рукі, плакала, крычала пасвойму: „хутчэй! хутчэй!“
Калі аб’ехалі скалу, дык убачылі далёка-далёка чорную кропку і дымок… А дзяўчына з жалосным стогнам павалілася на спод чоўна…
Але няма ліха без дабра. Паваліўшыся на спод, яна трапіла ў халодную ваду і адразу апамяталася. На жаль, на гэтым дабро і скончылася. Паўстала новая бяда, нават большая за тую, што параход прайшоў міма.
Аказваецца, калі Манг сьпяшаўся да карабля, ён так напружваўся, так упінаўся ў лодку, што яна ня вытрымала і распаўзлася. Манг кінуўся затыкаць дзірку, але ад гэтага шоў яшчэ болей пачаў разыходзіцца.
Настаў крытычны момант. Але Манг не зьбянтэжыўся. Хутка зірнуў на сьцяну, убачыў за некалькі крокаў невялікую прыступку і накіраваў туды човен. Падплыў ён туды ўжо поўны вады. Манг выскачыў на скалу і выцягнуў дзяўчыну, якая была ўжо па пояс у вадзе. Ён нават не забыўся затрымаць і човен каторы хоць і быў поўны да берагоў, але трымаўся на вадзе.
Такім чынам нашы падарожнікі апынуліся яшчэ на горшым востраве, чымся раней. Яны стаялі на вузкім выступе скалы, дзе нават сесьці было цяжка, а за сьпіной уздымалася сьцяна.
А навакол было так прыгожа і спакойна. Мора яскравілася пад паўднёвым сонцам, аніводнай хвалі ня было на ўсім
65
