Вызначаліся і адносіны іх між сабой. Паненка даўно ўжо забылася, што яна знаходзіцца „ў лапах людаеда“. Для яе гэта быў звычайны жоўтаскуры слуга, якіх нямала ёсьць і ў іх у Лёндоне. Яе ўжо ніколькі ня дзівіла, што ён прыслугоўвае ёй, даглядае, ахоўвае. Як-жа-ж іначай можа быць? І яна распараджалася ім, як слугой. Нават некалькі разоў ужо злавала ня яго, крычала, раздражнялася, што ён ці нязграбны, ці дурны.
Манг нічога гэтага не разумеў, нават знаходзіў цікавым. Ён так яе паважаў, што яму ніколі і ў думку ня прыходзіла раўнацца з ёй. Ён быў задаволены ўжо адным тым, што вядзе блізкае знаёмства з такой асобай, якіх яго аднапляменьнікі, дый то ня ўсе, маглі бачыць толькі здалёку.
Нарэшце прышоў час, калі лодка была спушчана на ваду. Праўда, яна была ненадзейная, нязграбная, але Манг зьзяў ад шчасьця, гледзячы на сваю працу.
Недаверліва ўвайшла ў човен паненка. Быў момант, калі яна гатова была лепш застацца тутака і чакаць ратунку, чымся рызыкаваць ехаць на гэтай няшчаснай прыладзе. Але ніякага іншага выхаду ня было.
Нацярпелася яна страху, пакуль выехалі з рыфаў. Кожны момант ёй здавалася, што вось-вось човен перакуліцца або распаўзецца. Супакоілася толькі тады, калі выехалі ў спакойныя каналы між высокіх скал.
Першую ноч прышлося пераначаваць у чоўне пад высокай скалой. Для дзяўчыны гэта было пакутай.
Назаўтрае паехалі далей. А поўдні неспадзявана пачуўся… звон! Сапраўдны звон, якім азначаецца час („склянкі“) на караблёх. Пачуўся ён па-за скалою, направа. Значыцца, там ішоў карабель!
Замітусілася паненка, захвалявалася.
64
