куды і накіроўваўся морж. Нгара ўжо вылез на гэты падводны бераг і, каб утрымаць зьвера, кінуў у яго кап’ё, стоячы па калені ў вадзе
Кап’ё ўвашло ў бок, але сам Нгара пасьлізнуўся і паляцеў у ваду, а разьяраны зьвер кінуўся за ім. У гэты момант Манг ужо быў на беразе і рушыўся на дапамогу. У руках яго быў той цяжкі, крывы кавалак жалеза, які мы бачылі ў чоўне Тойдо. Храснула галава, закруціўся зьвер і нават хвастом зьбіў з ног самога Манга. Тут ужо падасьпелі Тойдо з Косам, а хутка і сам Нгара, — і праз хвіліну справа была скончана.
Тады перавезьлі сюды сем’і і весела прыняліся парадкаваць здабычу.
Але хутка радасьць была сапсавана непаразуменьнем. Паўстала пытаньне, каму аддаць скуру? Збоку гледзячы, здавалася-б, што яе павінен быў атрымаць Манг, але Нгара ніяк не згаджаўся на гэта.
— Я-ж выкрыў маржоў, я-ж вас прывёў сюды, — даводзіў ён.
— Адным паказам зьвера ня зловіш, — адказвалі яму.
— Я-ж першы ўсадзіў у яго кап’ё; ён ужо быў паранены, а вы толькі дабілі яго, — не здаваўся Нгара.
— Ну, браце, з тваім кап’ём ён ледзь цябе самога ня зьеў.
— Але каб ня я, дык вы нічога гэтага ня мелі-б.
— Ну, а каб ня я, дык цябе самога ў жывых ня было-бы, — раззлаваўся Манг.
— Дзякуй, што тваё жыцьцё выратавалі, — дадаў Тойдо.
— Вы карыстаецеся тым, што вас трое супроць аднаго, — з запалам крычаў Нгара.
— Ніхто тутака ня супроць каго, — лагодна сказаў Кос: — Усе разам палявалі. Але трэба па справядлівасьці: хто забіў — таму і скура.
23
