Гэта старонка не была вычытаная
чаткамі, а неазначальная форма гэтых канчаткаў якраз і ня мае. Прыклады:
Займаўся ён ткаць рашоты. Не прывучайся ленавацца! Яна наўчыла яго чытаць і пісаць (чытаньню і пісаньню). Маці прывучыла сына балавацца. Матка навучала дачку шанавацца.
4) У беларускай мове ёсьць неазначальная форма (інфінітыў), што ня зьвязваецца ні з асобай дзейніка, ні дапаўненьня, напр.:
Я ня зьвер людзкую кроў праліваць. Каля берагу была палонка ваду браць. На стале стаяла конаўка ваду піць. Ці ня было рэчкі ўтапіцца мне? Ці ня было мосту скінуцца мне? Навастрыла новы серп жыцейка жаці. Машына шыць, машынка стрыгчыся, машынка брыцца, машынка перац малоць, вада піць, вада дзяцей купаць і г. д.
Парасійску ў такіх разох кажуць: „вода для пітья“, „машина для шитья“, a папольску — „машіна до шыця“, „вода до купаня“ і г. д. Пабеларуску, каб памацніць значэньне інфінітыва, скажуць: „вада, што піць“, „палонка, што воду браць“ і г. д.
Вось гэтыя інфінітывы і прымаліся даўней за акалічнасьць мэты. Звароты з такім інфінітывам могуць выражацца складана-залежным сказам, напр.:
З пераляку ня ведаў, дзе дзецца. Ці ня было рэчкі, каб утапіцца мне? Ой, мама, хачу есьці, да баюся ў пограб лезьці, да баюся, каб ня ўпасьці.
5) Часам неазначальная форма стаіць перад асабовым дзеясловам — выказьнікам; у такіх разох яна памацняе выказьнік, напр.:
Глядзець глядзеў, але нічога ня бачыў. Паіць паіў, але вады не дастаў. Даваць давалі, але з рук не выпускалі. Купіць-бы купіў, але купіла няма. Знаць ня знаю, ведаць ня ведаю. Малоць то ён малоў, але мукі не намалоў.
