Старонка:Сынок! (1895).pdf/17

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Гэта старонка не была вычытаная

Аддаць шваграмъ на вѣчнасьць,
Кабъ выплаты была базпечнасьць.
Цяпѣръ Змицяръ слабы, адзиноки,
Пазнаo Боскія выроки,
Валачыўся па свѣ́ту, Прасиць хеба зъ ласки,
А на твары яг̑о паникли краски
Зъ г̑ора, сму̀тку и бяды;
Успомніу бацькоў таг̑ды,
Хацѣў бы ихъ пярапрашаць,
Да якжа зъ таго свѣту зваць?!..
..............

* * *

„На ўсіо пара̀ іосьць на свѣця:
„Хто ня працуя у леця,
„Ня будзя мѣць хлеба часамъ зимнымъ
„И мусиць жьщь нящымнымъ“…
Такъ прыг̑адываў Уласъ стареньки,
Ня чураючысь сявѣньки
Празъ г̑адоў можа сто.
Бывала іонъ кажа: „дзѣтки! што
„Вы сабѣ у г̑о̀лавы набрали
„И бязбожниками усѣ стали?!
„Прецяжъ зъ Бог̑амъ жыць намъ треба,
„Бо ня дасьць Іонъ злыднямъ хлеба,
„Пирог̑ъ г̑решникамъ минѣцца,
„Крыу̀да усяка атрыг̑нѣцца!..
„Найбольшъ-же нѣба пакарая,
„Кали мног̑а хто жадая;
„Сліозы ближнихъ и бацькоў,
„Слабяць крепкихъ дзяцюкоў;