Вострым пахам махоркі цягне ад агню — клінок даўно брытай барады ўткнуўся ў зямлю, цыгарка — у жар.
— Г-гых!..
І трэснулі зноў косьці ў суставах.
Усхваціўся Мікіта, пашоў у кусты. Рыжы дзядзька за ім.
Абодва яны як-бы старшыя тут. Старшымі то іх ніхто ня ставіў, але вышла так, само зрабілася.
Бежанцы яны ўсе; дзесяць чалавек іх пры агні. Цэлы год яны разам. Тут яны тры тыдні блыталіся па прыгародных вёсках, касілі ў саўхозе атаву, жылі там у саломенай будцы за садам, пры рэчцы. А потым Мікіта з рыжым дзядзькам успомнілі пра леташнюю працу ў гэтым горадзе і павялі ўсіх на знаёмае месца.
— Ды хіба вы, таварыш, нас ня памятаеце, гаварыў Мікіта загадчыку работ на чыгуначнай станцыі, — мы-ж тут месяцаў два летась былі, тую, вунь, горку скопвалі.
А хто вас ведае, — гаварыў той, — у мяне за год тысяча вас перавернецца. Што, я павінен памятаць кожнага ці што?!
Ды як-жа нас забыць? — устаўляў слова дзядзька: — Мы-ж з Мікітам бадай што адны ўсе шпалы на пуці паразвозілі.
— З якім яшчэ Мікітам?
— Ну, а са мною, — весела абзываўся Мікіта, падступаючы бліжэй і тыкаючы пальцам сабе ў грудзі.
