гулка-пустая, далёка-звонкая; людзі — сьмешна-вёрткія, поўны дзяціным свавольлем.
Насьмешліва кладзе дзядзька руку на вочы, узіраецца ў задні вагон:
— Го-го, Кірыла, бяры, бяры-ы!..
— Бяру-у!.. — далятае голас здалёк.
Пусьцеюць вагоны, саскакваюць людзі на зямлю. Задні вагон грануў іржавую песьню калёсамі: пхунулі яго па рэйках гуртом хлопцы…
З гораду чуваць звон і бразганьне. Загрымела жалезам за мостам, ухнула і пракацілася па бакавой пуціне.
Кірылаў голас ня мог дагнаць:
— Скоры пашоў!..
І толькі задні вагон цягніку зеленьню сьцяны бліснуў за гарой.
Нявіннай шуткай, насьмешліва, плывуць галасы:
— Хватай, дзядзька, бараду ў жменю ды давай — дагонім!..
— Ня слухай, не хватай бараду ў жменю — пальцы асмаліш!
— Язык высунь — скарэй дагоніш!
Ходзіць крык са сьмехам над зычнай зямлёю.
І раптам прапала буйная вясёласьць…
Апусьцелі вагоны, адышлі людзі ў кусты.
„Новага месца“ чакаюць…
Зноў трашчыць агонь, шыпіць на ім сала. Дым ядлаўцу кінуўся раптоўна за куст, вецер рвануўся і схмурніў дзень.
