Песьня прарвала ціш раніцы, мотыў заскакаў над палянкай, расстаў у вільгаці.
III
І вось няма ўжо нічога: стала зямля шэрай лапінай і ўцякае, стала неба імглою залатога сьвету i сыплецца — прападае, сыплецца — прападае. Усё некуды гіне. Есьць, астаецца й шырыцца-расьце рух цела, мокрая гарачыня ў ім і ў вачох-залатыя дарогі пяску з вагонаў. Скочваюцца гэтыя дарогі ручаінамі ўніз, захвацілі толькі сабой чалавечыя вочы і адны, адны ўвашлі ў іх людзі…
Людзі ў працы, поўны ёю.
На пярэднім вагоне дзядзькава барада зьлілася з золатам пяску, адзначае грудзі ад яго задзёртая ўгору камізэлька. За дзядзькам шыбка ходзяць вострыя Мікітавы плечы. На поўных вагонах — голавы й рукі, голавы й рукі — мятусяцца і ўзьлятаюць. Срэбра лапат — як сава на чырвані неба.
Галасы — як дзіцячая гульня:
— Ух!..
— Сы-с-сып!..
— Яшчэ раз, гоп!..
— Ш-шух. Хватай дошку ўверх!..
— Ух!..
Дзядзька рад. Адарваўшыся ад пяску, азірае ён ружовую асеньнюю раніцу і людзей. Раніца —
