Гаспадар не паверыў.
— Ня будзеце? Дык чаго-ж аж на месяц ты?.. Знацца ты па гэнай лініі прыехаў. Дык то цябе ад самае ўлады прыслалі, ці што? Знацца і ўлада загадвае гэта, у колгасы ісьці?.. Бог яго ведае, што гэта ўжо будзе, як гэта яно…
— Лепшае жыцьцё будзе, дзядзька.
— Лепшае? А хто гэта ведае, што яно лепшае будзе?
— Мы ведаем, людзі ведаюць.
— Людзі… А мы вось нешта яго, лешпага таго і ня бачым. Так вось дык людзі пачалі падымацца патроху, а цяпер што-ж, усё ні да чаго пойдзе…
— Няпраўда, дзядзька. Толькі так і даможамся лепшага, толькі так і падымемся.
— Можа, можа…
— Ён болей за ўсіх колгасу баіцца, — прамовіў Камека, — як загаворыш, дык ён ані блізка.
Гаспадар змаўчаў. Панас усьміхнуўся. Погляд ягоны сустрэўся з поглядам Галіны. Яна сядзела на ўслончыку каля печы і, слухаючы гутарку, ківала галавою і ўсьміхалася на сьвёкравы словы. Панас сказаў, усьміхаючыся Галіне:
— Чаго баяцца. Вось зьбярэмся, пагутарым і дзядзька першым у колгас запішацца.
— Не-е-а!.. — азваўся гаспадар, — я першым не запішуся. Пагляджу, як ужо там будзе, калі на тое ўжо пашло, а тады можа… Я хочу век свой яшчэ па-старому пажыць, як бацькі жылі…
— Каб не гнявіць бога жызьняй, — уставіла свае словы гаспадыня. А гаспадар, памаўчаўшы, дакончыў сваю думку.
— А гэта, хай ужо маладыя, як хочуць галовы свае круцяць. Выдзялю сыну долю і няхай ідзе сабе, калі хоча, а я ўжо так дажыву веку свайго… Можа маладым і лепш яно будзе…
У пячурцы зырка пылала смольная, сухая лучына. З вузкага, выгнутага глякавага горла пашла пара. Вада ў гляку забулькала, бурбалкі дайшлі даверху, закружыліся ў вузкім глякавым горле і закіпеўшая вада палілася цурком на пячурку, засіпела пенячыся на гарачым жалезе. А за акном, дзесьці ў паркане, даўно ўжо увяз вецер мяцельны і глуха злосна сьвішча, ды сыпле у асьветленае акно ахапкамі дробнага сьнегу.
