Клім больш нічога не адказаў. Ён адышоў да другога возу, але селянін не паклікаў яго назад, не запрапанаваў збавіць цану, на што крыху спадзяваўся Клім, а сеў на воз на дровы і сядзеў моўчкі, стукаючы нагой аб нагу, грэў іх. Другія два вазы дроў, якія былі тут-жа на рынку, былі меншымі, але цану за іх прасілі такую-ж, чаму Клім зноў вярнуўся да першага возу.
— Дык ня збавіш, дзядзька, цаны?
— Не, чалавеча, хочаш бяры, ня хочаш, другі возьме… дровы цяпер трэба.
Клім стаяў моўчкі, азіраючы дровы, гатовы ўжо згадзіцца на тое, каб заплаціць за іх восемнаццаць рублёў і не хацеў сказаць гэтага селяніну, злаваўся на сябе, што ня ўмеў таргавацца і ня сьмела спадзяваўся, што селянін сам збавіць цану, калі пастаіць яшчэ троху. Хацеў ужо моўчкі адысьці, пахадзіць па рынку, але баяўся, што прыдзе хтось другі і забярэ дровы, таму, адыходзячы, нібы сам себе прамовіў:
— Чорт яго, мусіць прыдзецца ўзяць… я вось толькі трошкі па рынку прайдуся мо’ што куплю.
— Ладна, толькі доўга ня баўся… часу ў мяне няма чакаць лішне…
Праціскаючыся паміж хурманак, Клім вышаў у самую сярэдзіну рынку і спыніўся там, раздумваючы, што-б такое варта купіць у хату. На шырокіх, з разваламі, закіданых саломай санях, сядзела жанчына. Яна ўкрывала саломаю свае ногі і, нацягваючы з-пад посьцілкі салому, закрывала ад ветру скрынку. У скрынцы сядзелі, скурчыўшыся ад холаду, куры. Каля возу стаялі гурбою жанчыны. Яны цягнуліся рукамі да скрынкі, хацелі выняць адтуль курэй і паглядзець, ці сытыя яны. А гаспадыня адпіхала іхныя рукі і нацягвала на скрынку посьцілку, потым навальвалася на скрынку тулава, і са злосьцю, пазіраючы ў твар жанчынам, крычала.
— Куды вы лезеце са сваімі лапамі! Курэй падушыце. Не бачылі… І так відаць. Па дваццаць рублёў штука… плаці, дый бяры, а ня мацай тут… размацаліся… выбіраць яшчэ хочуць…
Жанчына накрыла скрынку посьцілкай, прыкінула яе зьверху саломай і тады змоўк.
— Ды ты ці маеш бога, — азвалася адна з жанчын, — гэта-ж бога трэба ацурацца, каб прасіць столькі за курыцу.
