— Галіна больш нічога не сказала. Яна ішла моўчкі ўжо аж да самага свайго двара. Каля брамы Панас спыніўся, каб разьвітацца.
— Начуй у нас, цяпер-жа позна вельмі, боязна.
— Дзякую, я пайду да дому.
— Цёмна-ж, баяцца будзеш.
— Я непалахлівы.
— Ну, як хочаш, упрашваць я цябе ня буду. Я вось толькі пра гэта яшчэ хацела сказаць. Нашыя разышліся, але гэта нічога, некаторыя ёсьць, што і пойдуць. Разышліся таму, што не разьбіраюцца яшчэ ў гэтым. Я і сама яшчэ добра не разьбіраюся нешта палохае, як падумаю як гэта яно ўсё тады будзе. Калі слухаю цябе, дык і разумею і штосьці палохае. А ў нас-жа ўсе такія цёмныя яшчэ. Хадзілі, гутарылі, палохалі, самі сябе, а тут яшчэ паперка гэтая пуду паддала, дык і разышліся… Так што ты нас ня кідай, яшчэ ўломіш, цябе яны паслухаюцца.
— Ды ўломім, я інакш і ня думаю. А ты-ж, як сход будзе, падтрымай мяне.
— Я то падтрымаю…
Галіна стаяла ля брамы, пакуль не растала ў цемры вулічнай Панасава постаць і сьціхлі крокі, потым таропка пашла да сенцаў.
Панас спыніўся і прыслухаўся.
Дзесьці засьпявалі ў начы званы. Урачыстыя і трывожныя плылі галасы іхнія.
Блям-бо-о-м… блям-бо-о-м… блям-бо-о-м…
Зьвінелі па чарзе. Каротка, тонкім голасам вызваніваў сваё меншы і не пасьпяваў яшчэ змоўкнуць ягоны голас, як сьледам, цяжка ўздыхаючы, гучэў большы. На хвіліну галасы іхнія спляталіся ў адзін працяглы гул, але хутка зноў разыходзіліся, плылі адзін за другім чарадою і губіліся, глухія ў вільготным паветры.
Панаса званы нібы разбудзілі. Да гэтага ён ішоў павольна і скрозь дрымоту, што агортвала яго, штосьці думаў. А як данесьліся да вушэй галасы званоў, перарвалася ценкая нітка павольных, лёгкіх дум і яны зьніклі. Панас ужо нават не памятаў, пра што ён думаў. Ён слухаў. Адхінуў ад вушэй каўнер паліто, узьняў шапку
