паціху ідзе, пазіраючы сабе пад ногі. Калі ён крыху наблізіўся, Панас пазнаў, што гэта не Камека. Панас пастаяў яшчэ колькі хвілін, пазіраючы ўсьцяж гасьцінцу і вярнуўся ў хату.
— А я зноў да вас, не шанцуе штось мне, нябачна Камекі…
Праказаў гэта, стоячы ў парозе, і пачаў шапкай атрасаць з паліто сьнег.
З цёмнага запечку вынес гаспадар да стала услончык і запрасіў Панаса сесьці.
— Камека ня прыдзе цяпер, пасароміцца, — сказаў гаспадар і адышоў ад стала на сярэдзіну хаты, дзе на цаглінах стаяла жалезная пячурка. Там ён сеў на нізкай круглай калодачцы і пачаў выцярушваць на газэтную паперку са скуранога старога капшука дробныя, пацёртыя зерні махоркі. — Няхай-бы, Панаска, таварышы нам махорачкі больш вазілі, — сказаў ён, — мы-б тады болей і слухаліся, а то-ж закурыць няма чаго: дадуць пачак на тыдзень, а яго за адзін дзень у кумпаніі скуру.
Ён змоўк на хвіліну, думаў, што Панас нешта адкажа на гэныя словы пра махорку, але не дачакаўся Панасавых слоў і працягваў гаворку сам.
— … А зноў-жа падмётку калі ўзяць, ці боты скажам. Гэта-ж сьмяхоцьце з нас ладзяць людзі, дый годзе: дзевяць пар ботаў далі на сто трыццаць сем гаспадароў! Ці-ж гэта мысьліма… А ўсе-ж босыя, а вясна блізка, кожны баіцца, што ня будзе ў чым на работу ў поле высьці…
На ложку, абапершыся рукамі на біла, сядзела Галіна.
—Да работы яшчэ прывязуць і ботаў і лапцей, — праказала яна і змоўкла.
— Так вось і прывязуць, чакай толькі…
Гаспадар дастаў з пячуркі, з самага полымя вугаль, перакінуў яго некалькі разоў з далоні на далонь, пакуль вугаль крыху абтух, закурыў, трымаючы вугаль кончыкамі пальцаў, і тады даказаў сваю думку да канца.
— … Мо’ яшчэ і абуюць цябе?
Засіпеў на сьцяне і празваніў на палову сёмай гадзіньнік. Панас узьняў голаў, зірнуў на гадзіньнік і запытаў:
— Дык на сход загадвалі, ці не?..
Гаспадар зірнуў на жонку, пасьля на Галіну і адказаў са зьдзіўленьнем:
