«няхай» ды няма» — вось уся гэтая мова, а людзі, замілаваныя ёю, гутараць, думаюць, што гэта вельмі, бачыце, культурна.
— І яшчэ як думаюць, — праказала адна з жанчын. — У нас машыністка вечна сварыцца з загадчыкам, што ён дыктуе па-руску, а ёй прапануе друкаваць па-беларуску. Нават адмаўлялася друкаваць і ячэйка за яе ўступілася, загадчыку вымову абвесьціла.
Гутарку перабіў гаспадар. Ён запрапанаваў папрасіць Асьцюка расказаць некалькі анекдотаў. Госьці запляскалі і пачалі прасіць. Асьцюк узяў шклянку і наліў у яе віна.
— Вып’ю, а пасьля буду апавядаць.
Выпіў віно і сказаў:
— Будзе рэформа расійскага альфабэту, чулі?
Госьці настарожыліся.
— З альфабэту па прапанове вучоных лінгвістаў, — працягваў Асьцюк, — выкідаецца зусім літара «М».
— ?
— … Яна больш не патрэбна…
— ?
— … Таму, што мяса няма, мануфактуры няма, малака няма, мукі няма… мыла няма…
Прарваўся дружны рогат. Асьцюк і сам рагоча і ветліва ўсім усьміхаецца.
— Можа хопіць?
— Яшчэ, яшчэ хоць адзін, Яўмен Антонавіч, толькі адзін!
— Згодзен. Пра беларусізацыю адзін раскажу.
Асьцюк адхінуўся ад стала і пачаў апавядаць.
Як скончыў, госьці зноў зарагаталі, але ўжо ня так дружна. Жанчыны па-ціху хіхікалі і не пазіралі на Асьцюка. Асьцюк задаволена адхінуўся і прытуліўся плячыма да сьпінкі крэсла.
— А цяпер хопіць, — сказаў ён, — няма чаго мне, партыйнаму, вас беспартыйных пацяшаць, скажаце і вы што-небудзь.
І сам зарагатаў. Зарагаталі госьці. Лізавета Піліпаўна ўспомніла, што ў яе загінуў сабачка.
— Пабег сёньня з работніцай на рынак, — казала яна, — і зьнік. Мне так шкода, я ажно плакала.
— А ён мо’ яшчэ і не прапаў, Лізавета Піліпаўна, ня трэба так ўжо турбавацца.
— Як-жа не прапаў, Яўмен Антонавіч, цэлы-ж дзень няма.
