— Так. Наколектывізавалі, а што будзе з гэтага?
— Ва ўсякім выпадку нічога добрага ня будзе. Дэмонструем, крычым, а есьці няма чаго. Колектывізавалі, а цяпер раскідалася ўсё амаль і аднаасобнік ня хоча выяжджаць сеяць…
— Няма чаго есьці, Яўмен Антонавіч, нічога няма.
— Масла няма, яек няма, цялят рэжуць, — дадала Лізавета Піліпаўна.
— Што толькі будзе?
— Гм… соцыялізм.
— Вы не жартуйце, Яўмен Антонавіч, мо’ ён калі і будзе, ваш той соцыялізм, але-ж сёньня жыць трэба, есьці.
Дайце руку, Лізавета Піліпаўна, мы з вамі опортуністы. Я пра гэта ўжо думаў. Што з таго соцыялізму, калі я за цэлы месяц чаравік сабе не магу купіць… Сымон Сымонавіч зараз на мяне крычаць пачне за нявытрыманасьць, ён у нас самы вытрыманы чалавек.
— Тут можна дазволіць крыху і нявытрыманасьці, — абазваўся Пацяруха, — але нельга паказваць яе на рабоце ва ўстанове, а Яўмен Антонавіч вельмі-ж любіць пажартаваць і ўсё на гэтую тэму. А цяпер я прапаную пачаць нашу вячэру. Лізавета Піліпаўна прымай гасьцей, садзі іх за стол. Аўгена Сьцяпанаўна, сядайце, і вы Дзям’ян Андрэевіч, як дома сядайце.
Калі ўсе селі, узьняўся з-за стала Асьцюк і папрасіў слова:
— Я не магу бяз гэтага, я хочу слова. У наш век наогул бяз гэтага нельга, а таму я абвяшчаю нашу нараду, якая прысьвечана дню нараджэньня Лізаветы Піліпаўны пачатай і ў прэзыдыум прапаную свае дзьве бутэлькі лікёру і самога сябе…
Ён пакланіўся. Усе зарагаталі. Асьцюк узяў віно і пачаў наліваць у невялічкія шклянкі мужчынам і ў прыгожыя келіхі жанчынам. Рука ў яго дрыжэла. Віно боўталася і лілося няроўнымі струменчыкамі. Крышычку налілося і на белы чысты абрус.
— Ай, які вы няспрытны, Яўмен Антонавіч, так-жа нельга!
Асьцюк усьміхнуўся і паставіў на стол бутэльку. Зноў пакланіўся гаспадыні.
— Вы вельмі добра, Лізавета Піліпаўна, як бачу я, гаворыце па-беларуску.
— Нядрэнна. У нашай установе ўсе паперкі абавязкова друкуюцца па-беларуску, а я друкую і прызвычаілася.
— Прызвычаіўся і я ўжо, але няўжо-ж гэта так і будзе?
