— Мялі Емеля…
— Я не мялю… Я толькі ня хочу расхлёбваць кашы, пасьля таго, як там пазаганялі мужыкоў у колгасы, параскулачвалі сераднякоў. І ўсё з-за вашае ўстаноўкі.
— Так, я цябе зусім разумею… — азваўся Семчык.
— Песьні знаёмыя.
— Як-жа!..
— Ну, годзе! Такі сапраўды добра, што цябе ў вёсцы ня будзе. Бо толькі псаваў-бы. Там патрэбны не такія… А пытаньне пра адмаўленьне паехаць у вёску і мотывіроўку гэтага адмаўленьня разьбяром на бюро комітету.
— Кажы проста, пра мотывіроўку…
— Можна. Ва ўсякім выпадку, яе варта абмеркаваць, паказаць організацыі і паслухаць, што ты скажаш організацыі. Я ня ведаў, што ты…
— Правы? Так?
— Можа і так. Адно ясна, што ты далёка адстаў ад вясковага беспартыйнага актыву.
— Гм… усяго?
— Ах, я забыўся, што ў цябе яшчэ глыбокія прынцыповыя переконаньні… Але ладна! Цябе я са сьпісу выкрасьлю, памыліўся, выбачай… А ў вогуле раіў-бы хоць так, самому зьезьдзіць у вёску, ды паглядзець, што людзі робяць… Можа-б перакананьні зьмяніліся…
— Мае перакананьні не пальчаткі, я іх не зьмяняю так часта.
— Гарбатага магіла выпрастае…
Асьцюк, не разьвітаўшыся, узяў шапку і вышаў. У карыдоры ён спыніўся на хвіліну, штосьці мяркуючы, пасьля заплікнуў паліто і пайшоў на сходцах на вуліцу.
Над горадам чыстае неба, ніводнае хмаркі. Патухлі, патанулі ў чытай, глыбокай яго сіняве далёкія зоры і толькі месяц зьбялелым поўкругам вісіць яшчэ над горадам.
Горад толькі што праснуўся і, пацягваючыся, з прасоньня, застыў на момант. Здаецца, што ён вось-вось, парушыць сваімі пля-
