У вуліцы вецер хлопаў палатном плякатаў, яшчэ мацней нацягваў яго, выгладжваў, каб лягчэй было чытаць тое, што напісана на палатне белымі вялікімі літарамі.
— Ня добра, далібог ня добра так рабіць, Аўгена Сьцяпанаўна.
Пацяруха паціскаў руку Аўгены Сьцяпанаўны і, зазіраючы ёй у вочы, усьміхаўся. Яна-ж чырванела і поглядам, поўным зьдзіўленьня, пазірала на яго.
— Што? Аб чым вы?.. Я не разумею… Я, здаецца, нічога дрэннага не зрабіла.
— Прыпомніце…
— Далібог-жа ня ведаю… Скажэце.
— Ну, добра, скажу…
Ён усьміхнуўся.
— … Вы абяцалі прысьці і ня прышлі…
Аўгена Сьцяпанаўна зарагатала.
— Ай, Сымон Сымонавіч! А я напалохалася, думала, што я такое зрабіла? Ха-ха-ха… Ня было як прысьці, выбачце мяне за гэта. Зьбіралася аж некалькі разоў, але ўсё то тое, то сёе і нельга часу выбраць…
— І ня прышлі, — перабіў яе Пацяруха, — дык я сам да вас. Прымайце гасьцей.
— Я вельмі рада.
— А дзе Дзям’ян Андрэевіч?
— На другой палове. Гэта ў нас і сталовая, і прыёмная і гасьцінная, а там спальня і габінэты. Цесна ў нас.
— У цеснаце, ды ня ў крыўдзе, як той казаў.
— А ці вылезем калі з цеснаты гэтай?
— Вылязем, Аўгена Сьцяпанаўна. Пабудуем соцыялізм і вылезем у лепшае.
— Ня хутка яшчэ мусіць?
— Не адразу і Масква збудавалася. Па крысе вылазіць будзем, па-маленечку, каб лягчэй. А то цяпер есьці асабліва няма чаго, дык трэба па-лёгенечку.
— Дай бог хоць гэтак. А цяпер, сядайце за стол… Дзёма! Дзёма! ідзі гарбату піць, Сымон Сымоныч прышоў.
