Гэта старонка не была вычытаная
Новабранцы — хлопцы бравы,
Самахвотна вышлі з хаты…
Дай спачынем ля дубравы,
Хоць падсушым сьвіты-латы.
Жмурыць вочы вечар сіні…
А наўкола — ціша, ціша…
Толькі вецер пры даліне
Куст алешніку калыша.
Зьнялі хлопцы торбы-ранцы,
На траве прыселі роснай…
— Эх, вы, хлопцы, эх, паўстанцы!..
А бяз хлеба — млосна… млосна…
Эх, ды што там!.. Што яда нам,
Калі мы цяпер ў паходзе!
Быць хутчэй бы аб‘яднаным
З тым, хто хоча жыць у згодзе.
Зноў на плечы торбы-ранцы…
Каля лесу, па даліне
Мужыкі ідуць — паўстанцы…
Жмурыць вочы вечар сіні…
*
Не лясы шумяць,
Ня дубравы гамоняць,
Плача бацька, маці:
На паход, бач, звоняць.
