Старонка:Сонечны паход (1929).pdf/36

ПРЫПЯЦЬ

Там, дзе сонца агнёвымі крыльлямі
хоча сьлёзы балота выпіць,
шэпча хвалямі ціха гульлівымі
чараўніца —
прыгожая Прыпяць.

Зачарованы… чую, штось мудрае —
мне гамоняць усплёскі ракі…
Я плыву…
Неба сінь… Зелень кудрая…
Берагі з вербалоз ды ракіт.

Як прыгожа!..
Ды толькі па лесе
стогнуць цяжка сталеткі-дубы…
Ой, радзімае наша Палесьсе,
хараство тваё хто загубіў?..

Чую сказ:
Дрэвам жаляцца хвалі,
што з няволі бягуць —
з пазамежаў…