Старонка:Сонечны паход (1929).pdf/32

ЦІХІ НЁМАН

Зьнік туману белы полаг,
Скалыхнулася балота муць…
Бач, сыны разбойнай Волгі
Ціхім Нёманам куды плывуць?

Грамады ліхія гульні
Узьнялі курганаў сонны стан…
— Гэй, ад гучнага вадгульля,
Хто жывы — к жыцьцю сьмялей паўстань!

Ціхі Нёман, сын краіны,
Зачарованым даволі спаць, —
Будзь і ты разбойным сынам
Ды зьбяры на хвалях сваіх раць.

І з валжанамі ты межы
Пявуном чырвоным пераскоч.
Сонцам вылітыя вежы
Дзень запаляць, выбрызнуўшы ноч.