Гэта старонка не была вычытаная
Шквал чырвоны мае сілы
Рваць слупы з жывога цела…
Каб прыдушаным, пахілым
Воля промнем мільгацела…
Толькі трэба хвалям зьліцца,
Стаць шалёным акіянам…
Смугу-крыўду змыць з зямліцы
Таго краю, што забраны!
І пад шопат хваль чырвоных
Хто паўстаў на ўсход глядзеў ён.
Сьпеў чуваць… Замоўклі стогны…
Сонцам выплыла надзея…
Бо над Нёмнам і над Віслай
З веку ў век жыве панурым…
Хмары чорныя навісьлі…
Гром грукоча — будзе бура!
|}
