Гэта старонка не была вычытаная
О, маладое
наша пакаленьне,
ня снуйце вы
пад сонцам,
нібы цені.
І ў песьнях я
чытаю часам роспач,
як-бы свой лёс
пясьняр на струнах плача…
На раздарожжы ён
і дні, і ночы,
нібы свой шлях
ён страціў —
ня іначай!
О, мой сабрат,
знайдзі ты чалавека,
калі яго
чамусьці ты згубіў…
У нашы дні, —
дні залатога веку, —
ты чалавек!..
і чалавек —
змаганьня й барацьбы.
Мой мілы край,
спрадвеку ў сумных сьпевах,
і ў казах жудасных
народ твой з роду ў род,
