Гэта старонка не была вычытаная
„Каб ня мог на‘т колас
Там зярнят дасьпеліць,
Не забудзе вёска ўдоўка
Што жыў стэльмах Шэля.
„Шанцавала рунь нам,
Быў напужан лёс тым,
Вышаў у поле за абору,
Лінуў шчырым постам.
„Мясаед наш скончан.
Шчыльней шчэмім вусны!
Зьвіснуць хаму на вяроўцы
Селядцом запусным“.
|}
